Stil maar, zeehondje

Een verhaal gebaseerd op de huil-ervaringen van verschillende mensen: mannen en vrouwen, jong en oud. Een verhaal dat vooral gaat over hoe we zelf omgaan met verdriet en hoe anderen reageren op onze tranen. 

 

'Niet verdrietig zijn', 'stil maar', 'droog je tranen'. Met deze troostende woorden zeggen we eigenlijk maar één ding: niet huilen.

 

Waarom mogen we niet huilen? Waarom bieden we vaak als eerste onze excuses aan als we zelf moeten huilen? En waarom verstoppen we onze natte wangen in onze handen of verbergen we onze rode ogen in het hokje van het toilet? Waarom zijn tranen taboe?

 

Hoe we omgaan met ons verdriet leren we als we jong zijn. Maar wat als je dat nooit hebt geleerd? In het voorleesverhaal 'Stil maar, zeehondje' vind Bjorre een huilend zeehondje in zijn badkuip. Dit beestje wordt ook wel een huiler genoemd wanneer het achtergelaten wordt door zijn moeder en dan enorm hard 'huilt.'

 

Bjorre wil het beestje helpen, maar hoe? Met behulp van buurtbewoners probeert Bjorre van alles, maar niemand lijkt te weten hoe je een huilend zeehondje troost...

 

Tijdens het lezen kunnen ouder en kind samen ontdekken hoe mensen met verdriet omgaan. Over het ongemak dat vaak onstaat of over goedbedoelde adviezen krijgen waar je helemaal niet op zit te wachten. De ouder zal zichzelf vaak herkennen in het verhaal. Hierdoor kan hij of zij stilstaan bij zijn of haar eigen gedrag en wat de invloed hiervan is op het kind. Het kind kan tijdens het lezen de zeehond knuffel vasthouden, want vaak is dat het enige wat je nodig hebt als je verdrietig bent: een dikke knuffel.

 

 

2019, concept, verhaal en illustraties


«   »